اد سرخی  که برخاست از این معنی و از خاک بقـیع
زده فریاد شهادت شده پنهــــــــــــــــان به معمای بقیع

 

ماه شــــــوال رســـــــید و شــــب هشـــــتی که در آن
حـــــــرم ام ابیها و بنینــــــــش شــــــده ویران به بقیع

ناله و اشک و غـــــم و بغـــــض نگاهــــــی هـر روز
میرســــــــد از دل و از جـــــان ُ زدر و راه بقــــــــیع

حی باقـــــــــی نـــــــــدهد اذن به کس روز پســــــین
که شفـــــــــــیعان همه هســــتند ز تـوس و ز بقــــــیع

گرد و خاکــــــی که نشــــــیند به دل و چشــــم حزین
می دهـــــــد مژده که شد لحظه ی دیدار ز اسماء بقیع

آن کبــــــوتر که پرید از حرم ختم رســــل نور دو عین
حاجتی خواسته از ام بنین مــــــــــادر بــــــی ابن بقیع

گنبد سبز نبی و رنگ زمـــــــــین ، زائر بیــن الحرمین
شده محرم که شود حافظ اسرار و منــــــــــــاجات بقیع

در و دیوار و کف و ســــقف و ضریحــــــــش به حرم
همگی جمع کند روز جـــــــــــزا  دیده بیــــــــدار بقیع

حمید رابعی/ ۲۹ جمادی الثانی ۱۴۳۱