| درب بقیع ، همچون گذشته به روی زنان بسته است بانوان از پشت نرده های آهنین دیوار بقیع ، با زهرا و فاطمه بنت اسد و ام البنین و دختران و همسران پیامبر و درددل می کنند بگذار درها را ببندند ، پنجره های دل که گشوده به این کانون های روشنایی است بگذار حائل ایجاد کنند و مانع بگذارند ، دریچه های قلب زائر ، از این خورشیدهای خفته بر خاک ، از پشت در و دیوار هم نورمی گیرد ساعتهایی که در بقیع گشوده می شود گویا در بهشت است که به روی زائران عاشق باز می شود

دلهای سوخته شان را برمی دارند و با شتاب ، خود را به حضور امام مجتبی ، امام سجاد ، امام باقر و امام صادق علیهم السلام می رسانند و زیارتنامه را با باران اشک می شویند و سلامها را با چشمهای بارانیشان بدرقه می کنند زنان از پشت نرده ها ، از دور ، چرخش زائران پروانه صفت را بر گرد این خورشیدها با حسرت تماشا می کنند ، سر بر دیوار بقیع می گذارند و گوشه مقنعه هایشان را از اشک دیدگانشان متبرک می کنند بقیع ، همان بقیع زمان امام مجتبی ع است ، یادآور تیرباران کردن جنازه و تابوت مطهر آن امام ! |